De Postzak

Je brief ligt in de brievenbus van de Pieten, ergens onderin, tussen alles wat vandaag verstuurd is. De klep is dicht en het is er donker en warm.

Op de bus zit een vogel die daar altijd zit en die vindt dat hij erbij hoort. Vanavond komt Post-Piet langs om de bus leeg te halen, en dan schuift alles een stukje op.

De bus is leeggehaald. Alles ging in de tas achterop de fiets van Post-Piet, en jouw brief zit daar ergens tussen, plat tegen de rest aan.

Hij fietst richting het station. Bij elke drempel wippen de brieven een klein stukje omhoog en komen ze net iets anders neer, dus wie precies bovenop ligt verandert de hele weg.

Post-Piet zingt onder het fietsen. Altijd hetzelfde liedje, en altijd net iets te hard.

Op het perron staat een grote jute zak waar alle tassen in zijn leeggeschud. Jouw brief ligt nu ergens in het midden, met een labeltje aan de zak waar jullie postzaknummer op staat.

De trein naar de haven laat op zich wachten. Piet zit op het bankje, houdt de zak in de gaten en kijkt om de haverklap naar de klok.

Hij deelt zijn boterham met de brieven, zegt hij. De helft ligt inderdaad in de zak. Niemand die het merkt tot in de haven.

De zak is aan boord getild en staat nu onderin het ruim van de pakjesboot, tussen de kisten en het opgerolde touw.

Het is er schemerig. Aan het plafond hangt een lamp die zachtjes meeschommelt met de golven, dus de schaduwen op de zak schuiven de hele dag heen en weer.

Er vaart een muis mee die precies weet welke kist het lekkerst ruikt.

De zak is naar boven gehesen om te luchten, want brieven worden muf van een nacht in een donker ruim. Nu staat hij op het dek in de wind, en overal om je heen is water.

Boven op de zak zit een meeuw die er absoluut niet af wil. Piet heeft het opgegeven en noemt hem sinds vanochtend maar gewoon de bewaker.

Vanaf hier is het niet ver meer.

De zak is uitgeladen en het kasteel van de Sint in gedragen, naar de sorteerkamer op de eerste verdieping. Daar staat een kast met honderden vakjes.

Jouw brief heeft nu een eigen vakje, met een stempel erop van de dag dat hij aankwam. Op de tafel ernaast staat een mok thee die vanochtend nog warm was.

Elke brief wordt hier eerst gelezen voor hij doorgaat. Dat duurt even, want het zijn er nogal wat.

Gelukt. Je brief heeft de hele reis gehaald en ligt nu bovenop de stapel post van de Sint, op het grote bureau bij het raam, in het licht van de kaars.

De Pieten hebben er het zegel van de Sint op gedrukt. Dat betekent: aangekomen, en niet meer kwijt te raken. Verder dan dit gaat een brief niet, want dit is precies waar hij hoort te liggen.

Of er tijd is om terug te schrijven weet niemand, ook de Pieten niet. Wat wel gebeurt: elke brief wordt gelezen, en de mooiste stukjes worden hardop voorgelezen aan wie het horen wil. Meestal wil iedereen dat wel.