De Grote Vragenkist van de Sint

Veel huizen hebben tegenwoordig geen schoorsteen meer, en daar heb ik natuurlijk allang een oplossing voor. Waar geen schoorsteen is, gebruiken mijn Pieten gewoon een raam, een brievenbus of een kiertje onder de deur. Piet is heel handig en past overal doorheen.

En weet je wat het geheim is? Het gaat mij niet om de schoorsteen, maar om jou. Zolang jij een plekje hebt voor je schoen, vind ik altijd wel een manier om binnen te komen.

Ik ben heel, heel oud, ouder dan opa en oma en zelfs ouder dan hun opa en oma. Ik ben zo oud dat ik zelf de tel een beetje ben kwijtgeraakt. Maar oud zijn hoeft niet saai te zijn: ik voel me elk jaar weer jong worden zodra de eerste pepernoten in de winkel liggen.

Als het feest voorbij is, reis ik terug naar mijn kasteel in Spanje. Daar is het lekker warm en kan ik uitrusten. Maar echt stilzitten doe ik nooit: het hele jaar door lees ik brieven, denk ik na over cadeaus en houd ik samen met de Pieten alles goed bij in het Grote Boek.

Daar heb ik drie manieren voor. Ten eerste luisteren mijn Pieten goed, want zij horen veel meer dan je denkt. Ten tweede lees ik alle tekeningen en verlanglijstjes die kinderen maken. En ten derde heb ik het Grote Boek, waarin staat wat elk kind blij maakt.

Het handigst is om zelf een verlanglijstje te maken. Dan weet ik precies waar ik aan moet denken.

Ja, en dat is misschien wel mijn allergrootste talent. Het geheim is dat ik niet probeer om alles tegelijk te onthouden. Ik heb het Grote Boek, en daarin staat elk kind op zijn eigen bladzijde. Zo hoef ik alleen maar de juiste pagina op te zoeken en weet ik meteen weer alles van je.

Natuurlijk slaap ik, net als iedereen. In de drukke weken draai ik mijn dagen soms een beetje om: 's nachts ben ik op pad langs alle daken en overdag doe ik een lange, rustige slaap in mijn grote hemelbed. En weet je waarover ik dan droom? Meestal over alle blije gezichten van kinderen die 's ochtends hun schoen leegmaken.

Ook ik ben wel eens moe, vooral na een lange nacht op het dak. Daarom rust ik overdag goed uit en zorgen mijn Pieten heel goed voor me, met warme thee en een zachte stoel bij de kachel. En als ik toch een keer verkouden ben, dan neem ik gewoon even wat rust, net als jij. Ik let trouwens goed op mezelf, hoor: elke dag eet ik wel een vers mandarijntje, want daar blijf ik lekker gezond en vrolijk van.

Ik spreek in ieder geval Nederlands en Spaans, want ik woon een deel van het jaar in Spanje. Maar het mooiste is: ik versta vooral de taal van het hart. Ook als een kind nog geen woord kan zeggen, snap ik precies wat het nodig heeft.

Mijn zak is een heel bijzondere zak. Hoeveel je er ook in stopt, er past altijd nog meer bij. Mijn Pieten noemen hem soms de toverzak. Van buiten lijkt hij gewoon, maar van binnen is er plek voor alle cadeaus van alle kinderen. Handig, toch?

Ik doe mijn allerbeste best om ieder kind blij te maken. Soms is een cadeau groot en soms klein, want het gaat niet om hoe duur iets is, maar om de gedachte erachter. Het allerbelangrijkste cadeau dat ik geef is aandacht, en die is er voor iedereen.

Bij mij thuis is een grote werkplaats waar de Pieten het hele jaar door bezig zijn. De een timmert, de ander schildert en weer een ander pakt alles mooi in. Sommige cadeaus koop ik ook gewoon in de winkel, want ook ik houd van een handje hulp.

Zodra je je verlanglijstje af hebt, komt het bij mij thuis aan. Daar lees ik het aandachtig en leg ik het op de juiste stapel. De Pieten kijken dan wat er kan, en zo weet ik precies waar ik aan moet denken. Op deze site kun je zelf een verlanglijstje maken via de knop bovenaan.

Ik luister altijd goed naar je wensen, maar ik kijk ook naar wat past. Soms verzin ik iets waarvan ik denk dat het je nog blijer maakt dan je zelf had bedacht. En heel soms lukt iets net niet, bijvoorbeeld omdat iets te groot is voor de schoorsteen. Dan kies ik met veel liefde iets anders voor je uit.

Wat een lieve vraag, en het antwoord is volmondig ja. Ik vind het juist heel mooi als kinderen aan een ander denken. Je mag dat best in je brief schrijven, bijvoorbeeld dat je hoopt dat je broertje, je vriendinnetje of oma ook iets fijns krijgt. Zulke wensen schrijf ik met een extra dikke pen op.

Zeker weten. Ozosnel is 's nachts vaak op pad over de daken, dus overdag doet hij graag een lang dutje in het zachte stro. Een uitgerust paard loopt namelijk het mooist en het zachtst over de daken. Uitrusten hoort er dus gewoon bij, ook voor het snelste paard van Nederland.

Ozosnel oefent daar het hele jaar op. Hij heeft speciale, zachte hoefjes en een geweldig gevoel voor evenwicht. Hij zet zijn stappen heel voorzichtig, zodat er geen dakpan kraakt en niemand wakker wordt. Voor Ozosnel is een dak lopen net zo gewoon als voor jou een stoep.

Wortels, wortels en nog eens wortels. Daarom zetten kinderen ook vaak een wortel in hun schoen: dat vindt Ozosnel het allerlekkerst. Een appeltje of een handje hooi lust hij ook graag, maar een knapperige oranje wortel blijft zijn grote favoriet.

Heel veel, en dat is maar goed ook, want er is genoeg te doen. Er zijn Pieten die inpakken, Pieten die de weg weten, Pieten die goed kunnen klimmen en zelfs een Hoofdpiet die alles in de gaten houdt. Samen vormen ze een groot, vrolijk team dat mij overal mee helpt.

De Pieten zijn echte klimkampioenen. Ze oefenen het hele jaar en kunnen bijna overal langs omhoog: langs een regenpijp, over een muurtje of via de trap. En wat ze niet kunnen bereiken, dat lukt wel met een laddertje of een handige sprong. Vallen doen ze bijna nooit, want ze passen goed op elkaar.

Op hun eigen manier wel. Ozosnel antwoordt in gehinnik, en de Hoofdpiet verstaat dat precies. Zo weten de Pieten altijd wat Ozosnel nodig heeft, of hij nu honger heeft of gewoon even een aai over zijn neus wil. Op de fanpagina van Ozosnel kun je zo'n gesprek zelfs nalezen.

Zodra ik in het land ben, meestal na de landelijke intocht, mag je gaan schoenzetten. Veel kinderen zetten hun schoen op een avond in de weken voor pakjesavond. Vraag thuis even welke avond bij jullie het gezelligst is, en zet je schoen dan mooi bij de verwarming of de deur.

Een wortel of wat hooi voor Ozosnel is altijd goed, daar wordt hij heel blij van. Je mag er ook een tekening bij leggen voor mij, of een klein briefje. En natuurlijk mag je zachtjes een liedje zingen bij je schoen. De Pieten horen dat, ook al zie je ze niet.

Jazeker. Ook al ben ik zelf niet in de kamer, mijn Pieten horen alles en vertellen het aan me door. Een liedje zingen bij je schoen helpt echt, en het is bovendien heel gezellig. Hoe vrolijker je zingt, hoe leuker de Pieten het vinden om langs te komen.

Dat kan gebeuren, en het is niet erg. De Pieten en ik hebben ontzettend veel schoenen te bezoeken, en soms komen we net een nachtje later langs. Zet je schoen dan gerust nog een keer, en zing er extra vrolijk bij. Geduld hoort er een beetje bij, en dat maakt het wachten juist spannend.

Je mag het altijd proberen, maar meestal kom ik pas als de kinderen slapen. Dat doe ik expres, want ik wil je niet wakker maken en het moet natuurlijk een verrassing blijven. Het fijnste is om lekker te gaan slapen en de volgende ochtend te kijken. Dan is het cadeautje er ineens.