Sinterklaasje bonne, bonne, bonne

Zo zing je het

Waar komt dit lied vandaan?

Dit versje is heel oud. Het staat gedrukt in een boek van rond 1850, en werd toen vaak vlak achter Sinterklaas kapoentje gezongen. Die twee horen dan ook duidelijk bij elkaar: allebei staan ze te bedelen bij dezelfde schoen.

Wie het bedacht heeft, weet niemand. Zulke versjes werden op straat doorgegeven van kind op kind, en pas veel later door iemand opgeschreven die vond dat het zonde zou zijn als ze verdwenen.

De woorden zijn in de loop van de tijd flink door elkaar gehusseld. Op de ene plek zingen ze tonne, op de andere plek iets heel anders. Als jullie thuis een andere versie kennen, is die net zo goed.

Moeilijke woorden

Eerlijk is eerlijk: van één woord in dit liedje weet niemand precies wat het betekent.

Bonne, bonne, bonne

Hier moeten we passen. Er zijn mensen die denken dat het iets met bonbon te maken heeft, en anderen horen er het geluid van een trommel in. Zeker weten doet niemand het. Wat wel zeker is: het zingt heerlijk, en dat was waarschijnlijk ook de bedoeling.

Mijn lege, lege tonne

Een ton is een groot houten vat. Het kind vraagt dus niet om een schoentje vol, maar om een heel vat vol. Dat is stevig overdreven, en dat weet het kind zelf ook wel.

Danku

Dank u, aan elkaar gezongen tot het één woord lijkt. Zo gaat dat als je snel zingt: woorden plakken vanzelf aan elkaar vast.

Gooi wat in mijn huizen

Een rare regel, want de meeste kinderen hebben maar één huis. Hij staat er vooral omdat hij rijmt op muizen, en bij liedjes is dat al eeuwenlang een geldige reden.

Dan grabbelen wij als muizen

Grabbelen is met je handen ergens in graaien om zoveel mogelijk te pakken. Muizen doen dat snel en stiekem, en kinderen bij een grabbelton doen het precies zo.