De hond van twee dozen
Een schoenendoos wordt het lijf, een pak crackers wordt de kop en vier wc-rollen worden de poten. De oren hangen naar beneden, want dat is waar iedereen naar kijkt. Het cadeau gaat in het lijf: de kop staat op het deksel, en kop en deksel til je er samen af als de rug van de hond. Een halsband met een naam erop maakt het af.
Leg het cadeau in de schoenendoos voordat je iets anders doet. Past het er ruim in, dan kun je beginnen. Past het net niet, zoek dan een grotere doos, want een hond die niet dichtgaat wordt op pakjesavond een probleem in plaats van een verrassing.
Zet de kop op het lijf. Leg het deksel op de schoenendoos en plak de kleine doos rechtop op dat deksel, boven een van de korte kanten. Gebruik flink wat plakband langs de onderrand, rondom. Duw er daarna eens tegen. Wiebelt hij, plak er dan een driehoekje karton achter als steun.
De kop zit dus op het deksel vast, en die twee gaan er straks samen af. Til hem daarom altijd op aan het deksel en nooit aan de kop.
Knip de vier wc-rollen af op ongeveer zeven centimeter, dan staat de hond een stuk steviger dan op hele rollen. Knip aan de bovenkant van elke rol vier inkepingen van een centimeter en vouw die flapjes naar buiten. Op die flapjes gaat de lijm, want op de dunne rand van een rol houdt lijm niets.
Plak de rollen onder het lijf, eentje in elke hoek, net zo ver naar binnen dat ze helemaal onder de doos vallen. Verder naar binnen niet, want hoe verder de poten uit elkaar staan, hoe steviger hij staat. Zet hem daarna even op tafel en kijk of hij recht staat.
Bekleed het lijf, de kop en de poten met papier of verf ze in de kleur van de hond. Belangrijk: doe het deksel apart. Bekleed je het deksel vast aan de doos, dan zit je later met een hond die niet meer opengaat en een cadeau dat er niet in kan.
Verf droogt een nacht. Papier is meteen klaar en scheelt je een avond. Bruin pakpapier van een oud pakketje is precies de goede kleur.
Knip twee oren uit het stevige karton, in de vorm van een lange druppel. Maak ze langer dan je denkt, ongeveer net zo lang als de kop hoog is. Vouw bovenaan een strookje van twee centimeter om en plak dat strookje plat tegen de bovenste hoeken van de kop, iets naar voren gedraaid. Zo blijft het oor zitten en hangt het naar beneden in plaats van dat het rechtop steekt.
Maak de snuit. Prop een vel krant tot een bal, druk hem plat en plak hem onderaan op de kop. Bekleed hem met een lichter papier dan de rest, dan valt hij op. Teken er met de dikke stift een neus op, en trek vanaf de neus een streepje naar beneden met aan het eind twee boogjes: dat is de bek.
Ogen erop. Twee rondjes wit papier met een zwarte stip erin werken beter dan twee stiftpunten, want ze steken een beetje uit. Zet ze niet precies even hoog. Een hond met een scheve blik is grappiger dan een hond die perfect symmetrisch is.
Knip een tong uit rood vilt of papier en plak die onder de bek, half naar buiten. Knip uit karton een staart en plak die aan de achterkant, met een krul erin. Doe het lint om als halsband en schrijf er met stift een naam op, van de hond of van degene die de surprise krijgt.
Hoe lang duurt dit echt?
Wij deden er tweeënhalf uur over, verdeeld over twee avonden. Het bouwen zelf kost ongeveer anderhalf uur, het bekleden een half uur en de rest is wachten tot de lijm en de verf droog zijn. Vooral de oren hebben tijd nodig, want daar zit veel lijm op weinig oppervlak.
Werk je met papier in plaats van verf, dan kun je hem in één avond af hebben in ongeveer twee uur. Doe je het samen met een kind van zeven, reken dan op drie uur en op een hond met een eigen karakter.
Weinig tijd? Doe dit
Laat de poten, de staart en de tong weg. Pak de schoenendoos in met bruin papier, plak het pak crackers erop als kop, knip twee oren uit een stuk karton en teken de neus, de bek en de ogen met een dikke zwarte stift. Halsband van een oud veterlint eromheen.
Dat kost ongeveer een half uur en het is nog steeds duidelijk een hond. Poten zijn leuk, maar ze zijn niet het verschil tussen een hond en een doos. De oren zijn dat wel, dus die maak je wel.
Waar gaat het cadeau in?
In het lijf. Het deksel van de schoenendoos is de rug, die til je eraf.
- Vul de ruimte rondom het cadeau met gefrommelde kranten. Anders schuift het heen en weer en hoort de ander bij het optillen al hoe klein het is.
- Is er een tweede, klein cadeautje, stop dat dan in de kop. Wie de rug openmaakt is klaar met zoeken, en dan blijkt er ook nog iets in het hoofd te zitten.
- Plak de rug niet vast met plakband. Een strook papier eroverheen die je moet scheuren werkt net zo goed en is veel leuker.
- Geld of een kaartje? Rol het op en bind het met een lintje aan de halsband, als een penning. Dan zit het in het zicht en ziet niemand het.