De grote voetbalschoen
Een schoenendoos is al bijna een schoen, hij is alleen te vierkant. Met een prop krant als neus, een ovale opening bovenin en een veter door zes gaatjes wordt het er een die niemand herkent als doos. Het cadeau gaat er gewoon van bovenaf in, precies zoals je voet zou doen.
Leg het cadeau naast de schoenendoos. Past het er ruim in, dan ben je goed bezig. Past het net niet, pak dan een grotere doos, want een surprise die niet dichtgaat is geen surprise. Dit is de eerste maatcontrole; de tweede komt zo bij de ovale opening in het deksel.
Maak de neus. Prop twee vellen krant tot een stevige bal, druk hem een beetje plat en plak hem met plakband tegen de korte kant van de doos. Gebruik gerust veel plakband, je ziet er straks niks meer van.
Zet het deksel op de doos en plak het vast met een paar stukjes plakband over de randen. Bekleed daarna de hele schoen in één keer: plak er papier omheen of verf hem in de kleur van de club. Papier is sneller en droogt niet, verf is mooier maar kost je een avond wachten. Vergeet de neus niet, die moet dezelfde kleur krijgen als de rest.
Teken op het deksel een ovaal, ongeveer zo groot als een hand. Dit is de opening waar je voet in zou gaan, en straks het cadeau, dus houd het cadeau er even tegenaan voordat je begint. Past het niet door een hand-groot gat, teken de ovaal dan gewoon iets ruimer, dat valt niemand op.
Prik in het midden een gaatje met de punt van de schaar, knip van daaruit naar je lijn toe en knip het ovaal eruit. Het karton van een deksel is dun genoeg voor een gewone schaar. Het prikken doet een volwassene, het knippen mag je zelf.
Knip uit het stevige karton een tong: een afgeronde vorm zo breed als de opening. Plak hem aan de kant van de neus onder de rand, zodat hij een beetje omhoog steekt. Dit is het stukje waardoor iedereen ineens ziet dat het een schoen is.
Prik met een schaarpunt of een prikpen drie gaatjes aan weerskanten van de opening, netjes tegenover elkaar. Rijg de veter er kruislings doorheen en knoop er bovenop een strik in. Trek niet te hard, karton scheurt makkelijker dan leer.
Maak de zool. Knip uit het dunne karton een strook van ongeveer vier centimeter breed en plak die als een rand rondom de onderkant. Dun karton buigt netjes om de neus heen; het golfkarton van een verhuisdoos is daar te stijf voor. Verf de strook wit of plak er wit papier op. Dit is de stap die de meesten overslaan, en precies de stap waardoor het geen doos meer lijkt.
Plak op de onderkant van de doos, binnen de witte rand, elf kleine propjes papier als noppen, of gebruik kroonkurken. Druk ze goed plat en houd ze allemaal even hoog, anders staat de schoen te wiebelen. Elf is geen toeval. Schrijf tot slot met stift een naam en een rugnummer op de zijkant, dan is hij helemaal van diegene.
Hoe lang duurt dit echt?
Aan het bouwen zelf zijn wij ongeveer anderhalf uur kwijt. Samen met een kind van acht wordt dat eerder twee uur, vooral bij het rijgen van de veter. Dat is de tijd die je aan tafel zit.
Verf je de doos in plaats van hem in te plakken, dan komt er wachten bij: verf en lijm zijn pas de volgende dag echt hard. Verdeel het dan over twee avonden. Met papier kun je het in één keer af hebben.
Weinig tijd? Doe dit
Sla de zool, de noppen en de tong over. Pak bruin pakpapier of een oude poster, plak de doos in, plak de krantenprop als neus erop en teken de veters en de zool met een dikke stift. Knip bovenin een ovaal en klaar.
Dat kost je ongeveer een half uur en het blijft duidelijk een voetbalschoen. Niemand die op pakjesavond zegt: jammer, geen noppen.
Waar gaat het cadeau in?
Door de ovale opening bovenin, net als een voet. Plak die dus niet dicht.
- Is het cadeau veel kleiner dan de doos, stop er dan gefrommelde kranten omheen. Anders rammelt het en hoort de ander meteen hoe klein het is.
- Doe het cadeau eerst in een oude sok en laat de sok een stukje uit de opening hangen. Grappig, en het houdt het cadeau op zijn plek.
- Is het cadeau plat, bijvoorbeeld geld of een kaartje, plak het dan onder de tong. Dan moet de ander echt zoeken.
- Leg het gedicht los in de schoen, niet vastgeplakt. Voorlezen doe je namelijk voordat de surprise opengaat.